La SAC estas poezia protokolo, kiu vibris ene de frakasanta realo.
Por tiuj, kiuj ne konas la terminon: protokoloj estas komputilaj registraĵoj, kiuj spuras ĉion okazantan ene de programaro aŭ aplikaĵo. Temas pri teknika ilo uzata por erar-serĉado kaj riparo, kiam aperas problemo. Protokoloj ĉie ekzistas, tamen apenaŭ iu ajn legas ilin — krom kelkaj fervoraj, lertaj teknikistoj. Granda parto de nia cifereca spuro estas konservata tie, same kiel en datumbazoj.
Kial *ĉi tiu* aparta protokolo estus poezia? Kaj kial entute krei poezian protokolon? Protokolo estas pure teknika, pure funkcia — destinita por erar-serĉado... Ĉar "protokolo" signifas "registri", kaj mi amas registri aferojn, kiuj estas samtempe senutilaj kaj belaj. La Kato kaj la Soldato vere ekzistis; ili ridis, trinkis, manĝis, esperis, suferis kaj forlasis Monakon. Ili tute ne estas fikciaj figuroj, eĉ se ĉi tiu protokolo prezentas ilin poezie. Ĉi tiu protokolo estas la sola palpebla restaĵo de tiu tempo pasigita en la Princlando.
Kaj nun ĝi estas en viaj manoj kaj antaŭ viaj okuloj; dependas de vi deĉifri ĝin, kompreni ĝin kaj aprezi ĝin laŭ ĝia vera valoro.